Kot Szkocki Zwisłuchy (Scottish Fold) i Stojącouchy (Scottish Straight)

Warto wiedzieć
Zgodnie z opowieściami, angielski marynarz przywiózł z podróży do Chin kota ze zwisłymi uszami.
Hodowla tej rasy rozwinęła się w 1961 roku, gdy na farmie w Szkocji urodziły się kocięta ze zwisłymi uszami.
Za protoplastkę kotów szkockich zwisłouchych uznaje się kotkę Susie.
Mimo wielu badań i prób "utrwalenia" zwisłych uszu w całym miocie, naukowcy musieli pogodzić się z porażką. Natura zadecydowała, że tylko u części kociąt w miocie w wieku 3 – 4 tygodni uszka zaczynają zwisać.

Łączenie ras i inne informacje
Jedno z rodziców kociąt tej rasy musi mieć stojące uszy.
Obecnie są prowadzone dwie linie hodowlane foldów:
Pierwsza EUROPEJSKA czyli jedno z rodziców to kot brytyjski krótkowłosy.
Kocięta z takiego krycia mają mocną budowę, krótkie i gęste futro.
Druga AMERYKAŃSKA tu jedno z rodziców to kot amerykański krótkowłosy.
Kocięta są mniejsze od swoich europejskich pobratymców a sierść jest dłuższa i sztywniejsza.
Tylko kocięta ze zwisłymi uszami według obowiązujących w Polskim Związku Felinologicznym są rejestrowane jako koty hodowlane. Ich rodzeństwo z uszkami stojącymi to kotki do kochania i na kolanka - nazywane Scottish Straight. Oczywiście one również otrzymują rodowody jednak nie mogą być rodzicami.

Nasze obserwacje kotów
Niezależnie od linii z jakiej pochodzą kocięta tej rasy, po kilku latach wspólnego życia z nimi
przekonaliśmy się, że są bardzo "ciepłe", czułe i towarzyskie.
Codzienny kontakt z opiekunem i duża porcja pieszczot jest im potrzebna do życia tak jak tlen.
Jednocześnie zachowują dużą niezależność i są bardzo inteligentne.
Kocięta szkockie są bardzo sprytne i szybko samodzielnie rozpoczynają poznawanie otaczającego je świata.
Równie szybko jak wspólnych zabaw uczą się czystości i w wieku 4 tygodni korzystają z kuwety.

Informacje wystawowe
Oczywiście koty szkockie zwisłouche najwięcej punktów - bo aż 30 mogą zdobyć za uszy,
im bardziej przylegają do główki tym lepiej. Uszy muszą być małe a ich czubki zaokrąglone.
Ogon to kolejnych 20 punktów przy ocenie. Zwężający się ku dołowi, okrągły na końcu, giętki i dość długi, uzyska pełną aprobatę sędziego.
Po 15 punktów kot może uzyskać za oczy i głowę.
Oczy muszą być duże i okrągłe, a ich kolor powinien pasować do umaszczenia
(im bardziej nasycony jest kolor oczu tym lepiej).
Głowa również okrągła z mocną brodą i szczęką,
kufa z wyraźnie zaokrąglonymi poduszeczkami wibrysów czyli miejsca gdzie są wąsy.
Nos krótki, łagodnie wygięty z lekkim stopem na poziomie oczu.
Umaszczenie i tułów przy ocenie sędziowskiej to po 10 dodatkowych punktów.
Jeżeli chodzi o umaszczenie to biorąc pod uwagę krycie międzyrasowe dozwolone są wszystkie odmiany barwne takie jak u kotów brytyjskich i amerykańskich krótkowłosych. No po prostu kalejdoskop barw.
Tułów jędrny o średniej wielkości, z nogami o średnio grubych kościach i łagodnych okrągłych stopach.

Cechy charakterystyczne
Budowa ciała, tułów: jędrne ciało średniej wielkości, dobrze zaokrąglony, kość średniej grubości.
Szata: włos krótki, gęsty, sprężysty.
Głowa: dobrze zaokrąglona głowa z mocną brodą i szczęką, kufa z wyraźnie zaokrąglonymi poduszeczkami wibrysów.
Nos: krótki, łagodnie wygięty, z lekkim stopem na poziomie oczu.
Uszy: małe i zwisające do przodu i w dół, osadzone jak czapeczka, aby wyeksponować zaokrągloną czaszkę. Czubki uszu zaokrąglone.
Oczy: duże, okrągłe o miłym wyrazie.
Ogon: od średniego do długiego, giętki, zwężający się.

Brytyjski Krótkowłosy

Warto wiedzieć
Rasa ta pochodzi prawdopodobnie od kotów domowych, które na Wyspy Brytyjskie przywieźli rzymscy najeźdźcy przed dwoma tysiącami lat.
Renesans kotów brytyjskich rozpoczął się dopiero w latach 30 XX wieku, wtedy właśnie dzięki selekcji hodowlanej zaczęły się pojawiać koty w dobrym typie i o pożądanym umaszczeniu.
Za pierwszego hodowcę tych kotów można uznać Harrisona Weira.
Mimo załamania hodowli w czasie drugiej wojny światowej, została ona dzięki dużym nakładom mozolnie odbudowana.

Łączenie ras i inne informacje
W latach 50 – tych XX wieku kiedy odbudowywano hodowle kotów brytyjskich krzyżowano je z kotem perskim. Obecnie w celu uzyskania nowej odmiany kolorystycznej dopuszczalna jest krzyżówka z kotem egzotycznym. Jednak jest to bardzo rzadko stosowane, a kocięta z takiego „mezaliansu” muszą przejść nowicjat w celu potwierdzenia przynależności do rasy.

Nasze obserwacje kotów
Brytyjczyki to bardzo spokojne, zrównoważone i samodzielne koty.
Wysoko cenią sobie wygodę i luksus, za który dziękują opiekunom okazywaną czułością.
Ponieważ są „dobrze wychowane” inne zwierzęta traktują przyjaźnie, chętnie się bawią.
Kocięta brytyjskie dużo wolniej stają się samodzielne, to takie małe słodkie kuleczki.
Jednak jako inteligentne zwierzęta szybko uczą się czystości obserwując mamę współpracująca przy wychowywaniu potomstwa z opiekunem.

Informacje wystawowe
U kotów brytyjskich najważniejsza jest szata (czyli futerko) za którą kot może otrzymać 35 punktów.
Futro brytyjczyków musi być krótkie i gęste, bez wełnistego podszycia, w dotyku twarde i sprężyste.
Najbardziej popularne umaszczenie to niebieski i liliowy, jednak istnieje cała paleta barw u kotów tej rasy.
25 punktów za tułów, nogi i stopy. Tułów powinien być muskularny z szeroką piersią i masywnymi barkami.
Nogi krótkie do średniej długości, jednak zawsze muszą być mocne, a stopy okrągłe.
20 punktów w ocenie sędziowskiej otrzymuje głowa i uszy.
Głowa szeroka i okrągła z dobrze rozwiniętymi policzkami, osadzona na krótkiej, grubej szyi.
Uszy średniej wielkości, o szerokiej podstawie, tępo zakończone i szeroko rozstawione.
„Na piękne oczy” można uzyskać 10 punktów, ale żeby tak było muszą one być okrągłe i duże.
Dobrze nasycone kolorem.
I ostatnie 10 punktów w 100 punktowej skali uzyskujemy za ogon, który powinien być krótki, zwężający się ku dołowi z kulistym zakończeniem.

Informacje wystawowe – niezależne od rasy

Kot oczywiście musi być czysty, zadbany, w dobrej kondycji i koniecznie musi mieć obcięte pazurki.
Należy zabrać ze sobą książeczkę z aktualnymi szczepieniami ochronnymi i zaświadczenie od lekarza weterynarii o jego stanie zdrowia.
Kiedy już przyjdzie nasza kolej do oceny sędziowskiej, wg podanych przeze mnie w sposób bardzo uproszczony standardów, nasz pupil zostanie starannie „zlustrowany” i „wypunktowany”.
Trzeba pamiętać, że ocena sędziowska jest ostateczna i nie podlega dyskusji.
Koty nominowane do Best In Show muszą uzyskać przy ocenie sędziowskiej minimum 95 na 100 możliwych punktów. To z tych kotów jest wybierany najpiękniejszy kot wystawy. Best in Show to najbardziej widowiskowa część wystawy dla zwiedzających, a hodowcom nominowanych kotów podnosi temperaturę do wrzenia.
To chyba najważniejsze informacje o ocenie sędziowskiej przekazane w pigułce, jednak niezależnie od tego jaką ocenę uzyska Państwa kot na wystawie, dla Was zawsze on będzie najpiękniejszy i najukochańszy.
Wszystkich którzy zapragną przeżyć odrobinę zdrowej rywalizacji zapraszam na wystawy i życzę sukcesów.